With great power comes great visibility

Angel and devil on shoulder

Het digitale tijdperk waar wij in leven heeft er voor gezorgd dat wanneer wij een informatiebehoefte hebben, dit letterlijk binnen handbereik is. Bij de vergelijkingen van traditionele en nieuwe media in het artikel van Sundar en Limperos (2013) wordt er gekeken naar de manier waarop deze media een rol spelen bij het bevredigen van de behoefte van de gebruiker, zogenoemde gratifications. Waar in het artikel wordt aangegeven dat de nieuwe media nieuwe gratifications met zich meebrengt, is er bijvoorbeeld ook een generieke gratification in de vorm van informatie zoeken.

Voordat sociale media zijn intrede deed in ons leven, waren de manieren waarop men informatie kon vergaren meer beperkt en vereiste het meer moeite om toegang te krijgen tot de informatie. Dit is wat Treem en Leonardi (2012) omschrijven als visibility. De intrede van onder andere het internet, de mobiele telefoon en later de sociale media hebben ervoor gezorgd dat men steeds minder moeite hoeft te doen om de informatie te vergaren wat hun doel dient. Alleen, wanneer men het internet op gaat, is dit niet altijd direct met een duidelijk doel voor ogen. Sundar en Limperos (2013) geven aan dat de behoefte soms wordt gevormd door de interactie met media. Dit is waar in mijn ogen een kritiek punt ligt.

e7c1473db6161f5bf9c530c87c5a1641

Ethische reflectie

Waar ruimte is om behoefte te vormen, kunnen bedrijven hierin een kritieke rol spelen. Tsimonis en Dimitriadis (2014) geven aan dat bedrijven onder andere op sociale media zitten om hun verkoop te stimuleren. Hoe logisch dit ook mag zijn vanuit een marketingoogpunt, met de intrede van sociale media en het daarbij toenemen van de visibility van informatie brengt dit een ethisch vraagstuk met zich mee. Als het bedrijven steeds minder moeite kost om consumenten te beïnvloeden is de kans dat ethische verantwoordelijkheid plaats maakt voor omzetcijfers een aannemelijke. Een voorbeeld waar dit gebeurd vond plaats in 2008-2009 in Amerika. Een PR-bedrijf genaamd Reverb dat zijn dienstverlening aanbied aan game-developers is betrapt op het plaatsen van reviews van games die klanten van hen gemaakt hadden. Du, Bhattacharya en Sen (2010) geven in hun artikel aan dat hoe minder controle vanuit een bedrijf er over de zender van een boodschap is, hoe geloofwaardiger deze zender als bron is. Dit concept is toe te passen op de misleiding die Reverb als bedrijf creëerde. Zij deden zich voor als een gewone klant om ervoor te zorgen dat de verkoop van het spel gestimuleerd werd, omdat een objectieve klant als betrouwbaar wordt gezien door de consument. In werkelijkheid was het dus Reverb die als organisatie baat had bij een hogere omzet bij haar klant.

Het recht heeft gezegevierd, voor zover je daarvan kan spreken. Ze hebben alle reviews afkomstig van Reverb moet verwijderen en ze mogen het niet ooit nog een keer doen zonder aan te geven betrokken te zijn bij het spel. Onafhankelijk van de straf voor het bedrijf, als iemand die belang hecht aan ethiek vind ik de acties van Reverb als bedrijf een voorbeeld van een verontrustende ontwikkeling die het digitale tijdperk met zich meebrengt.


Dit MOET je lezen! 13 ways Facebook ads try to trick you. Klik snel op de link en zie hoe jij het slachtoffer wordt van de consumptiemaatschappij. 


Du, S., Bhattacharya, C.B., & Sen, S. (2010). Maximizing business returns to corporate social responsibility (CSR): The role of CSR communication. International Journal of Management Reviews, 12(1), 8-19.

Sundar, S. S., & Limperos, A. M. (2013). Uses and grats 2.0: New gratifications for new media. Journal of Broadcasting & Electronic Media, 57(4), 504-525

Treem, J. W., & Leonardi, P. M. (2013). Social media use in organizations: Exploring the affordances of visibility, editability, persistence, and association. Annals of the International Communication Association, 36(1), 143-189.

Tsimonis, G, & Dimitradis, S. (2014). Brand strategies in social media. Marketing and Intelligence Planning, 32(3), 328-344. 

Advertenties

Een avond chillen met Robin, ik hou er van.

pondering-being-alone

Ik hou van mensen, sociale interactie, chillen met vrienden of een leuke avond in de kroeg. Maar soms, soms moet ik even chillen met mezelf. Gewoon om even alleen te zijn.

Alleenzaamheid

Lui, Lui en Wei (2014) vonden in hun onderzoek dat sociale interactie via een telefoon in relatie staat tot eenzaamheid. Zij omschrijven dat eenzaamheid ontstaat uit de cognitieve beoordeling dat de kwaliteit of kwantiteit van de sociale interactie onvoldoende is. Begrijp me niet verkeerd, het gevoel van eenzaamheid is niet iets wat ik hier wil prediken. Wat ik mij wel afvraag is in hoeverre deze cognitieve beoordeling de afgelopen 5 tot 10 jaar is gevoed en gevormd door de aanwezigheid van voornamelijk mobiele telefoons. Zonder dat we er ons van bewust zijn, zijn we ondertussen zo geprogrammeerd dat we constant opzoek zijn naar een nieuwe impuls om aan onze interactiebehoefte te voldoen.

Dit onbewust geprogrammeerd zijn hangt samen met de benadering van Deuze (2012) dat wij ons leven in de media leven en bijvoorbeeld de telefoon onlosmakelijk aan ons verbonden is. Deze verschuiving heeft ervoor gezorgd dat wanneer de telefoon er niet is, men zich in een onnatuurlijke situatie bevindt. Ik had er een keer een gesprek over met een vriendin van mij. Zij gaf aan dat ze in tegenstelling tot mij nooit de behoefte heeft om alleen te zijn en altijd wel op zoek is naar sociale interactie, ook al is het als ze thuis alleen op de bank zit.

Maarja, wie ben ik?

Ik besef heel goed dat niet iedereen gelijk is in zijn gewoontes en behoeftes. Ieder individu is regisseur van zijn eigen leven, zijn eigen wereld. Voor mij betekent dat nadenken over je eigen leven, wat er bijvoorbeeld op een dag allemaal is gebeurd, hoe je hebt gehandeld, wat bepaalde gebeurtenissen met jou deden en wat dit betekent voor de toekomst. Bij het constant zoeken naar sociale interactie, waardoor je de bovenstaande vragen niet aan jezelf stelt maar indirect aan anderen, vergaat dit in mijn ogen belangrijke aspect.
aaeaaqaaaaaaaau3aaaajgfmymqyndlhltayntatnddlys1intnkltg2owflowi2zmu0zg

Als je die behoefte ook niet hebt, en jij vindt dat je leven zo goed is, wie ben ik dan om daar iets over te zeggen. Maar als persoonlijk voorstander van me-time kan ik zeker aanraden om in ons drukke leven af en toe een moment te pakken om even met jezelf te chillen en de buitenwereld voor een avond buiten jouw wereld te laten.

Liu, X., Liu, X. & Wei, R. (2014) Maintaining social connectedness in a fastchanging world: Examining the effects of mobile phone uses on loneliness among teens in Tibet. Mobile Media & Communication, 2(3), 318-334.

Deuze, M., Blank, P. & Speers, L. (2012). A Life Lived in Media. Digital Humanities Quaterly, 6(1), 1-15.


Enjoy being alone.

 

Post-truth society

Afgelopen week zag ik Jort Kelder bij Jinek praten over een documentaire die hij had gemaakt omtrent politici uit de jaren ’70 en ’80. In een fragment dat werd laten zien werd een politicus geïnterviewd terwijl hij aan het autorijden was. Het gesprek was openhartig en echt. Al snel kwam de uitspraak ‘dat kan tegenwoordig niet meer’ over tafel. Dit fragment zag ik na het eerste college van deze week en ik merkte aan mezelf dat ik het gelijk hiermee in verband bracht. Was dit omdat de inhoud van het college impact op mij had en ik nog aan het zoeken was naar een manier om hiermee om te gaan, of zat hier echt een directe relatie tussen?

Turkle geeft in haar artikel aan dat de online wereld nieuw gereedschap biedt om aan de identiteit te sleutelen. Merchant (2006) ondersteunt dit door aan te geven dat online gemeenschap nieuwe kansen en uitdaging biedt voor zelfpresentatie en het maken van indruk op andere mensen. Bij het online creëren van een lichaam kan de imperfecte zelf uit het echte leven gemakkelijk omgetoverd worden naar een perfect beeld. Dit is in mijn ogen illustratief voor het gebruik van veel social media. Ik zat een avond bij vrienden waarbij de één aan de ander vroeg: ‘’Wat moet ik aan mijn foto’s veranderen om meer likes te krijgen, zodat ik erbij hoor?’’.

Wanneer mensen zo geobsedeerd raken met hun online identiteit, heeft dit in mijn ogen ook effect op de manier waarop ze zich gedragen in het dagelijks leven, het echte leven. Het gevoel dat mensen zich niet meer echt durven laten zien word bij mij steeds sterker. Of het nou de politici op tv is of de persoon die je op het station muziek ziet luisteren en eigenlijk mee wilt dansen/zingen, maar bang is wat men er van denkt en of dat niet op internet beland.

Naast de rol die de zender speelt, is er ook de rol van de ontvanger. Door de toegankelijkheid van alle informatie met de telefoon of de laptop, moet er ook in deze behoefte worden gezien. Baron (2008) bespreekt een situatie van een meisje met een online identiteit die in een korte tijd zeer veel fans genereerden. Toen uitkwam dat het meisje geen tiener was maar een vrouw van in de 20 en dat alles gelogen was, bleven haar fans haar nog maanden volgen. Als het interessant is, doet de waarheid er niet meer toe. We kennen denk ik allemaal wel de ophef over ‘fake news’ van Facebook. Op de vraag of het dom is om Facebook als nieuwsbron te gebruiken, kunnen we denk ik allemaal volmondig ja antwoorden. Maar toch gebeurt het en illustreert dit voorbeeld een groter probleem. In een tijd wanneer een van de meest machtige mensen op onze aarde begint te praten over ‘alternative facts’ ten behoeve van zijn eigen positie, kunnen we toch wel langzaam tot de conclusie komen dat de kracht van social media de waarheid langzaam via de achterdeur naar buiten werkt?

 

Mijn media uiting is een aflevering van de serie ‘Black Mirror’, genaamd ‘Nosedive’. Het duurt 50 minuten maar ik kan je verzekeren dat het het kijken waard is (net als de rest van de black mirror afleveringen overigens).

https://fmovies.se/film/black-mirror-3.kw22w/l3v61m

 

 


 

Merchant, G. (2006). Identity, social networks and online communication. E-learning, 3(2), 235-245.