Afgelopen week zag ik Jort Kelder bij Jinek praten over een documentaire die hij had gemaakt omtrent politici uit de jaren ’70 en ’80. In een fragment dat werd laten zien werd een politicus geïnterviewd terwijl hij aan het autorijden was. Het gesprek was openhartig en echt. Al snel kwam de uitspraak ‘dat kan tegenwoordig niet meer’ over tafel. Dit fragment zag ik na het eerste college van deze week en ik merkte aan mezelf dat ik het gelijk hiermee in verband bracht. Was dit omdat de inhoud van het college impact op mij had en ik nog aan het zoeken was naar een manier om hiermee om te gaan, of zat hier echt een directe relatie tussen?

Turkle geeft in haar artikel aan dat de online wereld nieuw gereedschap biedt om aan de identiteit te sleutelen. Merchant (2006) ondersteunt dit door aan te geven dat online gemeenschap nieuwe kansen en uitdaging biedt voor zelfpresentatie en het maken van indruk op andere mensen. Bij het online creëren van een lichaam kan de imperfecte zelf uit het echte leven gemakkelijk omgetoverd worden naar een perfect beeld. Dit is in mijn ogen illustratief voor het gebruik van veel social media. Ik zat een avond bij vrienden waarbij de één aan de ander vroeg: ‘’Wat moet ik aan mijn foto’s veranderen om meer likes te krijgen, zodat ik erbij hoor?’’.

Wanneer mensen zo geobsedeerd raken met hun online identiteit, heeft dit in mijn ogen ook effect op de manier waarop ze zich gedragen in het dagelijks leven, het echte leven. Het gevoel dat mensen zich niet meer echt durven laten zien word bij mij steeds sterker. Of het nou de politici op tv is of de persoon die je op het station muziek ziet luisteren en eigenlijk mee wilt dansen/zingen, maar bang is wat men er van denkt en of dat niet op internet beland.

Naast de rol die de zender speelt, is er ook de rol van de ontvanger. Door de toegankelijkheid van alle informatie met de telefoon of de laptop, moet er ook in deze behoefte worden gezien. Baron (2008) bespreekt een situatie van een meisje met een online identiteit die in een korte tijd zeer veel fans genereerden. Toen uitkwam dat het meisje geen tiener was maar een vrouw van in de 20 en dat alles gelogen was, bleven haar fans haar nog maanden volgen. Als het interessant is, doet de waarheid er niet meer toe. We kennen denk ik allemaal wel de ophef over ‘fake news’ van Facebook. Op de vraag of het dom is om Facebook als nieuwsbron te gebruiken, kunnen we denk ik allemaal volmondig ja antwoorden. Maar toch gebeurt het en illustreert dit voorbeeld een groter probleem. In een tijd wanneer een van de meest machtige mensen op onze aarde begint te praten over ‘alternative facts’ ten behoeve van zijn eigen positie, kunnen we toch wel langzaam tot de conclusie komen dat de kracht van social media de waarheid langzaam via de achterdeur naar buiten werkt?

 

Mijn media uiting is een aflevering van de serie ‘Black Mirror’, genaamd ‘Nosedive’. Het duurt 50 minuten maar ik kan je verzekeren dat het het kijken waard is (net als de rest van de black mirror afleveringen overigens).

https://fmovies.se/film/black-mirror-3.kw22w/l3v61m

 

 


 

Merchant, G. (2006). Identity, social networks and online communication. E-learning, 3(2), 235-245.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s